تنبـــــــــــــل

دنیا تا بوده همین بوده،یکی بود یکی نبود

چای داغ

1392/3/29 14:30
نویسنده : تنبل
149 بازدید
اشتراک گذاری

گاهی نباید نوشت!گاهی نباید گفت!

گاهی فقط باید نگاه کرد...

گاهی فقط باید اشک ریخت...

گاهی فقط باید مُرد...

هوای اطرافم عجیب بارونیه این روزا...

و من و افکارم چقدر لغزنده ایم...فقط میلغزیم بر ین دنیا و نگرانیم مبادا این دنیا که انگار ارث بابای یه عده ست رو بر کسی تنگ کنیم

دلم خیلی چیزا میخواد...یه لبخند عمیق،یه آرامش ابدی

به نگفتم خدایا...ولی همه فهمیدن که دلم آغوشت رو میخواد

دلم میخواد...اما چه کنم که دنیات یادم داده هرچیزی  که میخوام رو نمیتونم داشته باشم

حداقل آرومتر برام سکوت کن که چند وقته صدای این بی تفاوتی ها بد جوری آزارم میده

خدایا...

درو باز کن...منم!زنی در آستانه ی تنهایی

که این بار هم از راهی مخفی آمدم...آمدم تا خستگی رو دکمه دکمه از تنم در بیاری

تا دستمو بگیری و بشونی روی صندلی و اجازه بدی فکر کنم...که یک استکان چای داغ چه دغدغه ی عاشقانه ی خوبیه

.

.

.

پ.ن:سوال اضافی موقوف...

 

پسندها (0)
شما اولین هوادار باشید!
نظرات (1) ارسال نظر
داش علی
1 تیر 92 12:30
یه دغدغه برای چند لحظه...؟؟!
همیشه سخت ترین نقش ها به بهترین بازیگر تعلق داره،
شاکی سختی های دنیا نباش...
شاید تو بهترین بازیگر خدایی


اوهوم هستم...میدونم یکی از بهترین بازیگراشم
این دغدغه ای که ازش حرف میزنم شیرینه...یه چای عاشقانه با معبود